zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van Massagraf  volgende blog van Massagraf  overzicht blogs van Massagraf  Massagraf in Strips


 Teenage Mutant Ninja Turtles (1987 - 1996)

14 augustus 2014


Toen bekend werd dat de beruchte regisseur Michael Bay de geliefde Teenage Mutant Ninja Turtles (TMNT) onder handen zou nemen ontplofte het internet. De consensus van de soosjal miedja was dat de schurk Bay de dierbare jeugdherinneringen aan de gemuteerde tienerninjaschildpadden voorgoed zou vernietigen.

Mijn kon het niet schelen want 1. ik ben geen loser en 2. ik ben nauwelijks bekend met ofwel de TMNT of Michael Bay. Ik ben wel bekend met een film genaamd Team America: World Police waarin een heel muzikaal intermezzo is besteed aan het afkraken van Michael B., waarin de vraag wordt gesteld waarom hij nog steeds films maakt. Ik vraag me eerder af waarom hij een film produceert over gemuteerde tienerninjaschildpadden. Hoe kan het dat deze bizarre combinatie van vier woorden is uitgegroeid tot een cultureel fenomeen? Om daar antwoord op te geven bekijk ik dé animatieserie uit 1987 die de schildpadden bekend maakte bij het grote publiek. Is het een dusdanig meesterwerk dat wij als mensheid nu eenmaal gedwongen zijn om het beschilde kwartet tientallen malen te reïncarneren, of is het een overdreven kwab aan jaren 80-nostalgie dat ons evolutionair proces voor schut zet? Ik doe eens een gok en zeg het tweede.
Laten we beginnen (en eindigen) bij de eerste aflevering. Aan de intro te zien is het de zoveelste herzenloze kinderserie uit de jaren 80. Gevatte opmerkingen als "we're really hip!" en "he's a radical rat" klinken tussen de afschuwelijke plastic beat en daarbij passende synthesizer; het instrument dat evenveel voor de muziekwereld heeft betekend als Mark David Chapman.

Om al snel even iets duidelijk te maken: ik heb niets tegen domme kinderseries, omdat kinderen zelf dom zijn. Ik heb wel iets tegen domme kinderseries met een houdbaarheidsdatum van meer dan 25 jaar.

New York wordt bedreigd door 's werelds slechtst geklede criminelen. Een team journalisten wordt belaagd bij hun wagen en besluiten er vandoor te gaan. Niet met de wagen natuurlijk, ze rennen gewoon weg. Een rondborstige journaliste met een belachelijke kledingkeuze ontsnapt door in de goot te kruipen [sic] en loopt tegen een muur op [sic] en wordt gered door vier antropomorfe ninjaschildpadden [siiiiic].
De sensei van onze reptiliaanse helden is een antropomorfe rat die vertelt dat hij van Japan naar de riolen van NYC is vertrokken, waar hij vier schildpadden bevriende. Hoe ze uiteindelijk van gedaante verwisselden? Een lui scenariohulpmiddel genaamd "radioactieve shit". De sensei vertelt dat ieder die in aanraking komt met dit spul verandert in het dier waarmee ze het laatst in aanraking zijn gekomen. Hierop veranderen de schildpadden in mensen en de sensei in een rat.

Laten we vergeten dat deze chemische reactie volledig belachelijk is: dat kan ik wel hebben. Wat ik niet kan hebben zijn de twee gigantische plotgaten: ten eerste veranderen de schildpadden helemaal niet in mensen, maar in antropomorfe schildpadden van anderhalve meter. De sensei maakt het allemaal nog verwarrender: hij verandert weldegelijk een rat, maar blijft even groot en behoudt zijn bewustzijn. Ten tweede raakte hij niet eens een rat als laatste aan: je kunt duidelijk zien dat het de desbetreffende schildpadden waren die hij als laatste aanraakt. De enige verklaring is dat hij een rat in zijn kont heeft gegerbilled (denk Lemmiwinks).

Tot dusver ben ik nog niet overtuigd van een meesterwerk.
De gloednieuwe rat genaamd Splinter vernoemt de gloednieuwe mens- eh, schildpadden naar zijn favoriete Renaissanceschilders: Donatello, Rafael, Leonardo, Michelangelo. Volgens de intro moeten ze allemaal aparte persoonlijkheden hebben maar ik kan ze niet onderscheiden omdat ze precies hetzelfde lijken, op de kleur van hun bandana na. Briljant, als ik ooit een opdracht krijg in personages ontwerpen teken ik wel vier keer hetzelfde poppetje met alleen hun borsthaar in verschillende stijlen gekrult.

Voordat ik het weet kijk ik naar een oma met een machinegeweer. Nu geef ik ere wie ere toekomt: dat is stoer. De scene gaat echter nergens heen en de schildpadden realiseren zich dat ze - mijn god - opvallen. Dus kleden ze zich in pak en hoed met hun gezicht alsnog duidelijk zichtbaar; maar een geluk dat oogcontact nooit een belangrijke rol heeft gespeeld in de menselijke communicatie.

Nogmaals: stommiteiten als dit kan ik wel hebben. Maar niet stommiteiten met een houdbaarheidsdatum van meer dan 25 jaar.
Eerlijk, ik typ dit tijdens het bekijken en ik weet niet meer wat er aan de hand is. Nu is er een ninjapizzeria, robots, lasers, een wolkenkrabber die volstroomd met water... wat maakt het ook uit. Aan de overige 192 (!) afleveringen ga ik geen tijd verspillen; ik heb mijn conclusie al lang bereikt.

Het is bij lange na niet de slechtste animatieserie die ik ooit heb gezien; de animatie is acceptabel en enige kinderserie die machinegeweren aan bejaarde vrouwen geeft verdient op zijn minst een schouderklopje, maar dat deze franchise nog steeds springlevend is? De amateurrecensies op IMDb bevestigen in ieder geval dat nostalgie zwaarder weegt dan de ratio. Ik vertrouw erop dat de andere incarnaties beter zijn, want ik kan dusver niet inzien hoe Michael Bay deze franchise veel erger kan maken.
Teenage Mutant Ninja Turtles heeft een 8.0 op IMDb en ik geef het eindcijfer 5.

Bedankt voor het aflezen, tot volgende week.
 vorige blog van Massagraf  volgende blog van Massagraf

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 5) van Martin op 29 augustus 2015 om 00:05:

Rick & Morty is inderdaad erg goed.


© 2014
Massagraf / StripSter
14 augustus 2014

 www.studiomassa.nl

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=876&titel=blog Massagraf: Teenage Mutant Ninja Turtles (1987 - 1996)