zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van Koper  volgende blog van Koper  overzicht blogs van Koper  Koper in Strips


 Mijn ontembare ego 12

26 maart 2011


Het is zondag alweer zes jaar geleden dat ik, vol trots, met mijn zoon voor het eerst in mijn armen richting zijn moeder liep, om haar onze meest geweldige creatie te tonen.

Wat een geweldig gevoel is dat, om vader te worden.

Zeker om vader te worden (en te zijn) van zo’n geweldig kind als Corijn.

Maar ja, het kon natuurlijk ook niet anders met zo’n geweldig iemand als ik als zijn vader, die voor de eerste bouwstenen van zijn DNA gezorgd heeft.
De relatie met zijn moeder ging iets minder geweldig en uiteindelijk besloten we om voortaan Corijn gescheiden en toch gezamenlijk op te voeden.

Een lastige keuze om te maken, want dit betekende, dat ik mijn kleine man een stuk minder vaak ging zien dan dat dat het eerste anderhalf jaar het geval was.

Waarom we deze keuze destijds maakten is een te lang verhaal om hier neer te zetten en natuurlijk gaat jullie dat ook geen reet aan. Het enige wat ik erover kwijt wil, is dat onze beider ontembare ego’s te veel met elkaar botsten.

Tegenwoordig weten we beter de ruimte te geven aan onze ontembaarheid en hebben we beiden partners die ons wél begrijpen. We hebben nu volwassen relaties, zeg maar. Maar dit ontembare ego gaat niet over mislukte relaties: het gaat over het meest geweldige wat er is voortgekomen uit een van die mislukte relaties.

Corijn dus!


Hoe mislukt de relatie met zijn moeder ook is, ik zou het niet gemist willen hebben. Ik voel mij namelijk zo bevoorrecht, dat ik zo enorm mag genieten van mijn kleine wonder. Mijn kleine wonder, dat een steeds groter en groter wonder begint te worden.

De tijd vliegt zo snel voorbij!

Het lijkt voor mij nog maar een paar maanden gelden, dat ik mijn kleine mannetje op mijn schoot had. Hij past daar nu allang niet meer liggend op. Hoe klein hij toen was en hoe groot hij nu alweer is: dat gevoel van binnen is niet anders geworden. Ik bedoel dat enorme trotse gevoel: “Dat is die van mij!” (glim glim!) Dat trotse gevoel zit ‘m ook in kleine dingen. Kleine dingen, zoals toen we donderdagavond bij het concert van Acda en De Munnik waren en dat Corijn steeds dichter tegen me aankruipt, omdat hij de strijd tegen de slaap helaas gaat verliezen. Als dat kleine hoopje heerlijkheid zo liefdevol op m’n schoot tegen me aankruipt, kan de rest van de wereld me gestolen worden.

En hoe hij met een enorme sprong, voor het eerst zonder bandjes, kurk of plankje, in het zwembad springt en dan ‘echt’ zwemt!

Waanzinnig!

Het was toch nog niet zo lang geleden, dat hij zijn eerste stapjes deed?

(Oh, is dat alweer ruim vijf jaar geleden?)

In ieder geval hebben jullie vast al in de gaten, dat dit ontembare ego niet gaat over jullie geliefde superheld, maar over mijn eigen kleine held!

Dit stuk gaat over Corijn!

Over Corijn, die zondag zes wordt!

Zes?! Man, wat wordt ie al groot!

Hoe klein mijn kleine man nu nog is, hij heeft al wel heerlijke enorm grote ambities. Behalve muzikant, Doctor Who en Jedi, wil hij later ook graag net zo geweldig worden als zijn vader, maar met zijn (bijna) zes jaar is hij al geweldiger dan ik met mijn eigen (bijna) 39. Naast al deze ambities, wil hij later ook Powerbeast gaan tekenen en hij heeft beloofd dat hij goed zal passen op deze andere creatie van mij.

Nou ja, ‘mijn’ creatie? Ook deze creatie kwam voort uit twee personen.

Nu heb ik mijn held natuurlijk gelijk aangegeven, dat ie beter de muziek in kan gaan, omdat ik dat zelf ook veel liever gedaan zou hebben. Maar ja, ik speel slechter gitaar dan dat ik teken, dus koos ik voor het maken van de avonturen van Nederlands meest geliefde superheld.

Ai, vanaf volgend jaar is Corijn in staat om al die waanzin zelf ook te lezen! En niet alleen de avonturen van Powerbeast, maar ook al die ontembaarheid die ik hier wekelijks neerpen kan hij dan volgen. Hmmm… misschien moet ik toch eens wat minder schrijven over alle vrouwen met wie ik het bed gedeeld heb.

Misschien moet ik vanaf nu mijn ontembare ego eens gaan temmen? Als hij op basis van deze stukjes later nog steeds op zijn vader wil lijken…!?

Corijn moet gewoon op z’n 18e verkering krijgen met Stella, uiteindelijk met haar trouwen en that’s it!


Maar hoe klein Corijn ook is nu, je kunt al wel goed zien, dat hij het ego heeft van zijn vader. Nou ja, van mij heeft? Ik heb mijn ontembare ego nog steeds zelf. Ik bedoel, dat je wel doorhebt wie zijn vader is.

Je ziet bij Corijn sowieso erg goed, dat hij een kind van Lien en mij is. Ha! Ja, hij is inderdaad onze beste creatie, want hij heeft het beste van ons beiden.

Heerlijk, al die vaderlijke trots.

Ik kan me absoluut niet voorstellen, dat dat ooit zal verdwijnen. Ook al zal hij later (als hij tekenaar gaat worden) voor (het dan absoluut al ter ziele zijnde) De Lijn of Drop Comics gaan tekenen. Dan nog zal ik natuurlijk waanzinnig trots op ‘m zijn! Vooral omdat zij dan een echt wonderbaarlijk talent in huis zullen hebben, want dat is mijn mannetje in alles wat hij doet. Maar ja, dat is natuurlijk logisch, want ik ben zijn vader.

Weten jullie, met al dat ontembare ego van mij, durf ik hier absoluut te zeggen: niemand heeft zo’n geweldig kind als ik!


Gefeliciteerd, kerel!
Powerbeast in Strips van 26 maart 2011.
 vorige blog van Koper  volgende blog van Koper

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 83) van Rodney op 8 februari 2013 om 14:12:

Gaaf! Succes en alvast veel plezier in San Diego :)


© 2011
Koper / StripSter
26 maart 2011

 www.powerbeastadventures.com

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=85&titel=blog Koper: Mijn ontembare ego 12