zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van Koper  volgende blog van Koper  overzicht blogs van Koper  Koper in Strips


 Mijn ontembare ego 11

19 maart 2011


Ik zit druk te bladeren door mijn eigen verleden: 2007, 2008, 2009.. Wanneer was het nou eigenlijk ook alweer? Absoluut niet in 2010, want die was volledig gevuld met Irene. Dus een groot gedeelte van 2009 (vanaf 9 mei) valt hiermee dan ook af, want we zijn straks (in mei dus) alweer twee jaar met elkaar het geweldige stel dat we samen vormen.

Terwijl ik door mijn verleden aan het bladeren ben, merk ik hoe snel de tijd eigenlijk aan je voorbij kan gaan en hoeveel vrouwen er eigenlijk zijn geweest in deze voorbijgevlogen tijd.

Paulien, Patty, Annette, Rita, Trieneke, Saskia, Merije, Sonja, Dorien, Roos, Marjelle, Marlinda, Marijke, Morgan, Ingrid, Irma, Lies, Annemieke… En dat is alleen nog maar 2007.

Geen wonder, dat ik destijds geen fuck op papier kreeg: ik had het ergens anders veel te druk mee.

Goh, Corijn zat in 2007 nog op de peuterspeelzaal. De peuterspeelzaal, lijkt eigenlijk alweer eeuwen geleden. Volgens Corijn is dat ook zo. “Papa, dat is al wel 100 jaar geleden!” zegt ie tegen mij, terwijl ik met een klein brokje in mijn keel hardop terugdenk aan die voorbijgevlogen tijd, dat mijn kereltje toen nog twee was. Volgende week wordt ie alweer zes!

Hmmmm, zes?!? 2006 misschien? Nee! Toen zeker niet!! Tot 1 oktober 2006 was ik namelijk nog met Lien en na haar heb ik eigenlijk alleen Marloes gezien.

Volgens mij was ‘t 2008. Dat was voor mij toch wel het jaar dat ’t toch voortaan handiger is om te weten of iemand aan de pil is, voordat je haar vol enthousiasme de hele nacht (zonder bescherming) verwent. Ha, en dat allemaal omdat ik toen die trein miste, die ik eigenlijk niet had hoeven te missen.

2008, het jaar van Abigail. Nou ja, jaar? Het liep van midden januari tot midden augustus. Dus het was daarvoor of daarna, maar het was in ieder geval 2008. 2009 kan het absoluut niet geweest zijn, want voor Irene waren er alleen maar Kim, Edith (ja, díé Edith) en Relinde, waarmee ik in de eerste maanden van dat jaar mijn bed deelde.
Ik werkte volgens mij al wel bij die planeet, toen ik op zoek ging naar de cd en DVD van ‘Once’.

Ok, ergens in 2008 (waarschijnlijk augustus of september) maakte ik via Relatieplanet kennis met Titi. Dit is natuurlijk niet haar echte naam: dit is alleen hoe ze zich online noemt en hoe ze zich laat noemen door vrienden. Net zoals met al die andere vrouwen, die ik via deze datingsite oppikte, hadden ook wij ellenlange telefoongesprekken en chatsessies en besloten we dat wij elkaar snel moesten gaan ontmoeten, want dít kon hét wel eens zijn, zeg maar!

Oh, nou weet ik het weer! It’s all coming back to me now, zeg maar! Het was de eerste keer dat ik een Nintendo Wii kocht. Ik was namelijk druk in de weer, als Darth Vader, met mijn Wii Lightsaber Remotecontroller, toen het sms-je van Titi binnenkwam dat ze in Groningen gearriveerd was.

Ik merkte die avond trouwens gelijk al, dat zo’n Wii niet my kind of thing is en deze ging de volgende dag mooi weer terug!

Maar voordat ik weer eens afdwaal: Titi was dus in Groningen en na een flinke dosis vaagheid, besloten we om een uur of half een die nacht af te spreken in café Soestdijk. Ha, Soestdijk! Absoluut een heel andere tent dan mijn vaste jachtkroeg, de Uiltjes, maar ik was hier al wel een aantal maal eerder geweest en heb toen toch besloten dat deze tent een goede tweede hang out-/jachtspot was. (Was, he? Tegenwoordig wordt er niet meer aan dit soort open jachtavonden gedaan!)

Ik liep naar binnen en Titi, die mij al gespot had, stormde op mij af. Het duurde ook niet erg lang voordat we daar in Soestdijk stonden te zoenen. Omdat we tijdens het zoenen beiden wel het gevoel hadden, dat er zeker meer moest gebeuren (en omdat we besloten, dat deze kroeg daar nou niet echt de plek voor was), stapten we in haar auto en scheurden we richting Kampen, waar deze dame woonde.

Tijdens de snelle rit naar Kampen, viel de muziek in de auto mij nog niet op en dit had absoluut niets te maken met de lust die op dat moment aanwezig was. Nee, de muziek die ik hoorde klonk gewoon alsof ik deze al vele malen gehoord had, terwijl dit echt niet het geval was.
Na een onstuimige nacht, wilden we elkaar wat beter leren kennen (ja, je kunt niet de hele tijd aan het neuken blijven, zeg ik maar). We vertelden elkaar over onze interesses, onze passies en al die andere dingen die je dan met elkaar graag wilt delen. Ik vertelde over Corijn en Titi vertelde mij over haar zoon. Ik vertelde over Konaill en zij over haar twee honden. Haar twee irritante honden, want die ene (de rolmops van het stel) stond mij gelijk al niet aan en die andere was ook veel te opdringerig en al die andere dingen die mij aan honden van anderen irriteren.

EEEEEEEHHH!
Eerste minpunt! Haar honden! In mijn hoofd ging de eerste zoemer af.

We vertelden verder. We hadden het over levensdromen, idealen, opvattingen en stijlen en natuurlijk over eerdere relaties.

W-wat?!
Hoorde ik het nou echt goed? Ze heeft een langdurige relatie gehad met een andere vrouw!?

Ho, ho! Vervolgens had ze ’t weer over drugs en dat ze daar ook niet geheel onbekend mee is.

EEEEEEHHH!!
De zoemer in mijn hoofd ging weer af. Tweede minpunt.

Na al dat geklets doken we het bed in en na nog wat onstuimigheden kwamen de foto’s aan bod. Vluchtig bladerden we door Titi’s verleden en ze vertelde doodleuk over de piercings die ze ooit had. En ondanks dat ze die inmiddels niet meer op de aangegeven plaatsen zaten, ging toch voor een derde keer die zoemer.

Derde minpunt! Dit gaat nóóít wat worden!!

Het was tijd om zo snel mogelijk richting huis te gaan!

Voordat ik naar huis kon was een van die twee eerste minpunten toe aan een wandeling en dit moest natuurlijk ergens in een stuk bos gedaan worden, want daar zijn we allemaal zo gek op volgens het merendeel van de profielen op Relatieplanet.

Lange boswandeling!

“Ik ga liever wandelen in een bos, dan dat ik sex heb,” zei ooit een dame tegen mij, voordat we onze eerste date nog moesten hebben.

In ieder geval zaten we weer in die auto en daar was die muziek weer, die ik eigenlijk niet kende, maar die zo bekend klinkt.

“Dat is de soundtrack van ‘Once’,” vertelde Titi, terwijl ik het hoesje zocht van de cd, die ik nog niet kende maar die ik wel graag wilde leren kennen.

“Once? Nog nooit van gehoord!”

“Een art house film, met Glen Hansard, de zanger van The Frames en Marketa Irglova,” zei Titi.

Ah, dat verklaarde gelijk al veel. Ik ben niet zoals veel mannen (en vrouwen) op datingsites, die volgens hun profiel allemaal groot liefhebber van dit genre zijn. En bovendien nooit tv kijken.

Nee, art house films zijn niet voor deze kerel. Ik zit dan meestal liever als enige bij films als ‘Pirates of the Carribean’ of al die andere blockbusters waar niemand naartoe gaat.

“Die kunnen we vanavond samen wel kijken,” zei Titi.

Oh, geweldig.. Ze wilde dus graag dat ik nog langer zou blijven en dat we dan fijn saampjes een of andere art house film zouden gaan kijken?!

Nou ja, de muziek was in elk geval goed en tegen nog een paar keer onstuimige sex zeg ik ook geen nee. Ik besloot dus om gezellig te blijven!

Terwijl we samen op de grond tegen elkaar aanhingen en genoten van ‘Once’, verdwenen eigenlijk alle minpunten die ik eerder verzameld had en ik kon na afloop van de geweldige, ja echt geweldige, film alleen nog maar pluspunten ontdekken aan deze leuke vrouw: wat mij betrof was dit voor mij de start van een geweldige langdurige relatie.

“I don’t know you, but I want you,” zoals Glen in de titelsong zingt.

De volgende dag, toen ik weer in Groningen was, ben ik naar een vergeefse speurtocht op mijn werk, naar Plato gegaan om daar de cd en DVD van ‘Once’ te kopen. Naast deze twee kocht ik ook gelijk nog een cd van The Frames, die ze daar ook toevallig hadden liggen. Met Titi is het altijd gebleven bij die twee nachten en die ene dag.

Ik had namelijk nu zelf de cd en DVD en daar er nog genoeg andere vrouwen zijn, die haar minpunten niet delen en ook gek zijn op onstuimigheden: waar had ik haar dan nog voor nodig? Maar toch, ondanks al die vervlogen tijd, heeft Titi toch een erg speciale plek in mijn herinneringen en ik wilde haar altijd al een keer gebruiken als character in mijn comic.

Dus, bij dezen, want als deze vrouw niet even vluchtig in mijn leven was geweest, had ik waarschijnlijk nooit kennisgemaakt met de geweldige muziek van Glen Hansard (en dus ook niet met Josh Ritter, The Frames en Marketa Irglova) en dan had ik waarschijnlijk ook nooit de geweldigste film in mijn huidige collectie gezien: ‘Once’!

Dus, allemaal na het lezen gelijk het web afstruinen of naar de dichtstbijzijnde dvd/cd shop en vraag naar ‘Once’ en al het andere werk van Glen Hansard. De film ‘The Commitments’, bijvoorbeeld.

Geniet ervan, net zoals ik dat eigenlijk dagelijks ook doe.

Powerbeast in Strips van 19 maart 2011.
 vorige blog van Koper  volgende blog van Koper

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 83) van Rodney op 8 februari 2013 om 14:12:

Gaaf! Succes en alvast veel plezier in San Diego :)


© 2011
Koper / StripSter
19 maart 2011

 www.powerbeastadventures.com

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=78&titel=blog Koper: Mijn ontembare ego 11