zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van Dirk  volgende blog van Dirk  overzicht blogs van Dirk  Dirk in Strips


 Scenario

7 januari 2012


Vandaag ga ik me wagen aan een groot en belangrijk thema: het scenario. Dat vormt de helft (of misschien wel meer) van een strip en dus ga ik hier enkel maar wat dingetjes aanraken. Dat ga ik doen aan de hand van enkele scenario's van een heel grote: Jean Van Hamme.
Voor jullie heb ik 2 albums, geschreven door Van Hamme, uit mijn boekenkast geplukt. XIII en Largo Winch, telkens het eerste deel. Beide reeksen hebben heel wat gemeen. Actie. Alles draait om 1 hoofdpersonage, geïsoleerd, die het tegen heel wat vijanden en machinaties moet opnemen. Geleidelijk introduceert Van Hamme wel wat nevenpersonages, maar essentieel blijft alles rond die ene persoon draaien.

Ik koos telkens het eerste deel van de reeks. Dat bevat deels een alleenstaand verhaal, maar feitelijk zijn die 2 albums toch opgevat als een introductie van het hoofdpersonage en de grotere raamvertelling.

Toch zijn deze 2 albums scenariogewijs heel verschillend opgebouwd.
Ik heb het een beetje grafisch proberen voorstellen.

Bij XIII zitten we steeds bovenop het hoofdpersonage. In rood zie je de scènes waar het hoofdpersonage niet in optreedt. Die zijn erg spaarzaam.
We zien dus steeds maar 1 invalshoek, die van de hoofdpersoon. Hier gaat het om een man met geheugenverlies. Samen met hem ontdekken we beetje bij beetje de details over zijn identiteit en over zijn bewogen verleden. Omdat we steeds onze man volgen, weten we als lezer niet meer dan hij. We ontdekken het samen met hem.
De invalshoek past perfect bij het verhaal.

Een heel ander plaatje bij Largo Winch. In hele stukken van het verhaal speelt onze hoofdpersoon helemaal niet mee. Pas op pagina 6 (dat is na 1/9 van het verhaal) zien we Largo voor het eerst. Als dit een film van 2 uur zou zijn, zouden we onze held maar na 20 minuten in de film zien verschijnen!
In deze verhaalstructuur kan de schrijver hele intriges, complotten enz uit de doeken doen, waar de hoofdpersoon helemaal nog niks van afweet. Maar wij als lezer wel. Wij weten als lezer meer dan de hoofdpersoon, maar natuurlijk kennen ook wij niet het totaalplaatje. Dat kent alleen dhr Van Hamme...
Tot daar die invalshoek.

Door voor 1 hoofdpersonage te kiezen, maak je je het als schrijver niet gemakkelijker. Hoe kan je jouw personage zich laten uitdrukken? Hoe maak je zijn gedachtengang kenbaar aan de lezer?

Door hem in gesprek te laten treden met andere personages.
XIII stommelt van de ene ontmoeting in de andere. Soms een toevallige passant (een winkelier, een bankbediende, een secretaresse), soms een tegenstander (een corrupte politie-agent, een schimmige regeringsambtenaar, een onderwereldfiguur). Via elke ontmoeting komen we iets meer te weten over de achtergrond van onze hoofdpersoon. Enkel de figuur van de vrouwelijke dokter keert weer als een soort vriendelijk klankbord.
Via al die ontmoetingen en gesprekken komen we niet alleen meer te weten over het intrige, maar ook over de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon.
Maar af en toe moet Van Hamme toch gebruik maken van de kunstgreep van gedachtenballonnetjes, waarmee we de gedachten van de hoofdpersoon kunnen lezen.

In Largo Winch is dat probleem een stuk minder.
Ten eerste zijn er al die andere scènes, waarin de hoofdpersoon niet voorkomt, waarin we meer leren over het intrige. Alle financiële details, en dat zijn er soms een hoop in deze reeks, worden uit de doeken gedaan door andere personages.
Ten tweede krijgt Largo al snel in het verhaal een sidekick. Zoals Kuifje Haddock kreeg, krijgt Largo Winch Simon als sidekick. Een klankbord, maar ook een tegengesteld karakter dat ideeënwisselingen toelaat.
Tot slot kom ik nog even terug op mijn grafiekje.

Zoals ik al zei, bevat Largo Winch soms een best moeilijke en technische financiële uitleg. Zo is er midden in het boek een vergadering in het hoofdkwartier van Group W over de opvolging, na de dood van het hoofd van de financiële groep. Een taaie brok, maar uiteindelijk toch maar 4 pagina's lang. Toch is Van Hamme zo slim om die scène in 3 delen te kappen. Telkens onderbroken door enkele korte, meer spannende passages die zich elders afspelen.
Dat terwijl enkele actiescènes van wel 5 of 7 pagina's lengte gewoon voluit en zonder onderbreking worden getoond. Van Hamme kent zijn lezers.

Zo, dat was een lap tekst, maar wat wil je ook als je over scenario's spreekt...

Misschien kan je hier en daar wat van opsteken. Maar doe vooral je eigen ding! Waar de wereld vooral niet op zit te wachten is allemaal Van Hamme-klonen (of klonen van een willekeurige andere succesvolle auteur). Als jij je personage 10 pagina's lang in gedachtenballonnen wil laten filosoferen over de koers van de Yen, moet je dat vooral doen!
 vorige blog van Dirk  volgende blog van Dirk

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 136) van Eric op 30 september 2017 om 13:23:

Ah, 1963, toen de winters nog echt winters waren.
Weer een leuk inkijkje in dat jaar.


© 2012
Dirk / StripSter
7 januari 2012

 http://monsieurtoupet.be/

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=372&titel=blog Dirk: Scenario