zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van Koper  volgende blog van Koper  overzicht blogs van Koper  Koper in Strips


 Mijn ontembare ego 17

30 april 2011


We kennen ze allemaal wel: de mensen die ons zogenaamd willen helpen met goede bedoelingen.
Terwijl de enigen, die hiervan daadwerkelijk profiteren, zijzelf zijn.

Maar voordat ik jullie ga overladen met de goede bedoelingen van deze zogenaamde ‘weldoeners’, geef ik eerst nog even een (goed bedoelde) uitleg over de reden waarom deze, de vorige en de volgende Powerbeast-episodes er iets (nou ja, iets?!) anders uitzien dan jullie gewend zijn.

In episode 44 vond Powerbeast een doos bij het oud papier met allemaal oude Viva’s, Flairs, Esta’s en hoe al die wijvenbladen nog meer heten. Na het lezen van het dagboek van Maaike Hartjes in de Viva, besluit Nederlands meest geliefde superheld om ook een getekend dagboek bij te gaan houden.

Nou ja, eigenlijk is het natuurlijk mijn besluit. IK ben de schrijver, dus als IK een erg gaaf idee krijg, dan moet een ieder dit maar slikken.. IK ben de Grote Powerbeast-schepper. Zijn ‘God’, zeg maar. En Gods wil is wet!

Natuurlijk breng ik dat niet zo: ik giet het altijd in een mooi verhaaltje, zodat mijn wil iets beter te slikken is, zeg maar.
Maar in ieder geval, voordat ik weer last krijg van grootheidswaanzin, wilde ik voor de dagboekepisodes (episodes 45 tot en met 47 en 52 tot en met 54) een andere vormgeving gebruiken dan die van de reguliere episodes. Toen ik in 2005 naast de reguliere Powerbeast comic de dagboek-comic introduceerde, gebruikte ik daarvoor een andere stijl en ook ditmaal moest het dagboek een andere stijl krijgen dan de gewone stijl. De nieuwe dagboekstijl moest een ode worden aan de eerste PMG-avonturen, die mijn mede-Powerbeast creator (Patrick Velthuis) in 1985 op een soortgelijke manier vormgaf.

Oftewel: een ode aan zijn stijl.

De nieuwe dagboekstijl was erg leuk om te maken, tussen de reguliere pagina’s door. Net als bij het vorige dagboek van Powerbeast (2005-2008) is het maken van deze pagina’s minder arbeidsintensief voor mij dan het maken van de reguliere episodes. De dagboekepisodes zijn een geweldige uitkomst om eventuele opgelopen achterstanden in te lopen. Achterstanden, die je oploopt, omdat je soms je tijd aan andere zaken moet opofferen dan aan zaken waar je de kostbare tijd eigenlijk voor wilde gebruiken.

De dagboekepisodes zorgen er niet alleen voor, dat ik de verloren tijd wat kan inlopen. Het maken van een Powerbeast-uitgave wordt er ook iets minder kostbaar van. De dagboekepisodes worden namelijk niet ingekleurd. Dat betekent, dat ik voor deze episodes geen gebruik hoef te maken van mijn inkleurdersteam, Remco en Caspar. Voor deze episodes heb ik hen niet nodig en daardoor kunnen zij vast druk bezig met de latere episodes, zodat we een steeds groter backlog kunnen creëren.

Dit groter wordende backlog zorgt er bovendien voor, dat ze zich niet altijd keihard uit de naad hoeven te werken voor die paar rotcenten die ik hen kan bieden voor hun geweldige werk.

Maar goed, het gaat hier van mijn kant om goede bedoelingen.

Goede bedoelingen, die dan toch wel weer voornamelijk in mijn voordeel werken.
Ik kan het namelijk voornamelijk vanwege dit soort episodes iets rustiger aan doen, want de rest van het team is dan druk bezig aan het door mij gecreëerde backlog. Terwijl zij de afgelopen weken hun tijd besteedden aan een volgende Powerbeast-episode, besteedde ik mijn tijd aan dingen waaraan ik het liever niet zou willen besteden.

Maar ja, als ik mijn tijd er niet aan zou besteden, kan ik straks mijn tijd helemaal niet meer besteden aan het maken van een volgende Powerbeast-episode. Dan mag ik namelijk ook weer aan de slag voor zo’n allesbelovende, zogenaamde goedzak die zich ‘werkgever’ noemt.

De afgelopen weken heb ik gebruikt voor het zoeken naar wapens in de strijd tegen ‘God’. Nou ja, God.. Ik bedoel natuurlijk zo’n werkgever met zijn zogenaamde goede bedoelingen, maar bij wie maar een wil wet is: de zijne! Een werkgever dus, met een godcomplex. Iedereen moet en zal voor hem knielen!

“Kneel before Zod!” Ha ha ha, die is eigenlijk nog leuker. Ja, we maken er ‘Zod’ van in dit ontembare ego. Het is mijn blog, dus ik bepaal wat ik schrijf.

Onze Zod was volgens hemzelf altijd alleen maar bezig met goede bedoelingen. En nu dit achteraf toch niet het geval blijkt te zijn, is dit volgens onze Zod ‘onbewust’ gebeurt.

Zijn acties deed hij, volgens eigen zeggen, uitsluitend in het belang van mijn lief.

Ja ja. In zijn belang, bedoelde hij stiekem.

Zod dacht, dat het een goed idee was om haar binnen een jaar € 2.000 bruto per maand minder te laten verdienen. En dan moest de werkdruk wel omhoog. Tja: voor wat-hoort wat, natuurlijk.

Mijn lief wenste echter niet te knielen voor Zod. Maar Zod verkondigde, dat zijn wil wet is! Mijn lief zag geen andere uitweg, dan om toch maar te knielen. Uiteraard kreeg Zod de smaak te pakken.

Zod werd machtsdronken.

Zod wilde steeds meer voor minder geld.

Als je niet wilde investeren in de toekomst, dan had je bij Zod geen toekomst.

Oftewel, tegen Zod in gaan betekende een enkeltje UWV.

Ja, Jullie begrijpen 't al, het is een gunst om voor Zod te mogen werken.
In januari riep Zod zijn onderdaan weer bij zich. Hij had weer een trucje bedacht om nóg meer voor nóg minder te krijgen. Helaas voor Zod had zijn onderdaan (we noemen haar eventjes voor 't gemak, Lois Lane) inmiddels een bondgenoot gevonden in de strijd tegen het kwaad:

Superman!!

Nou ja, Superman… Een superego met een Superman-shirt aan, dan toch. Hoe en wat dan ook: wij vertelden Zod, dat wat hij deed wettelijk niet eens mocht.

“Jaaah… Wettelijk….!”

Zod staat natuurlijk boven de wet. Althans, dat is wat hij ons wil doen geloven.

Wij geloven echter al lang niet meer in de fabels van Zod en onze (dure) advocaat heeft aangekondigd gehakt te willen maken van zijn geblaat.

Nu is Zod boos. Ondanks dat nu is gebleken dat zijn onderdaan (en bondgenoot) gelijk heeft, vindt Zod dat wij ons er maar bij moeten neerleggen. Zod weet ook wel dattie fout zit, maar zo is het nou eenmaal gegaan en we moeten het er maar bij laten zitten.
Ja, als ik hem was, en wanneer mijn (vele) fouten míj een halve ton zouden gaan kosten, zou ik uit eigenbelang waarschijnlijk hetzelfde zeggen.. Maar ja, míjn eigenbelang weegt voor mij (natuurlijk) zwaarder dan zíjn eigenbelang!

Zodra onze Zod eindelijk verantwoording aflegt voor zijn fouten en zijn schulden inlost, kan ik eindelijk gewoon weer verder met wat ik graag wil doen.

Als wij Zod zouden gehoorzamen, moet ik ook weer aan de slag voor zo’n machtsgeile mafkees: anders zijn de dagboekepisodes de enige soort episodes die ik mij kan veroorloven!

Dus het verslaan van Zod is aldus ook in júllie belang.

Daar ik eigenlijk toch nooit weer voor zo’n leugenachtige slang (in pak) wens te werken, zet ik de tijd die ik nu even overheb dankzij de dagboekepisodes, graag in om mijn lief te steunen in de strijd tegen Zod.

Zod zag ‘de strijd’ met veel vertrouwen tegemoet.

Zod zag het allemaal met een te groot vertrouwen tegemoet.

Hoogmoed dus!
En hoogmoed komt voor de val..

En vallen zal hij. Daar zijn wij en onze gehaktmakende advocaat volledig van overtuigd. Als we dat niet zouden zijn, zouden we deze strijd ook niet zijn aangegaan.

Never start a battle you know you can’t win!

Terwijl ik de komende week mijn tijd eindelijk weer kan gebruiken om aan de slag te gaan met de volgende Powerbeast-episode, zit Zod op zijn troon ‘vol vertrouwen’ te wachten op onze genadeslag.
Powerbeast in Strips van 30 april 2011.
 vorige blog van Koper  volgende blog van Koper

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 83) van Rodney op 8 februari 2013 om 14:12:

Gaaf! Succes en alvast veel plezier in San Diego :)


© 2011
Koper / StripSter
30 april 2011

 www.powerbeastadventures.com

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=120&titel=blog Koper: Mijn ontembare ego 17